The king of the mountain

9th June 2019 - tagged: Sportbrillen road
The king of the mountain

The king of the mountain

9th June 2019 - tagged: Sportbrillen road

De meest extreme langeafstandsfietser ter wereld

TEKST // JACK THOMPSON | FOTOS // ZAC WILLIAMS

Het voelde alsof de berg was omgevallen. Niet letterlijk, maar voor mij was dit even erg. Ik werd opgehouden na zowat 1000 meter van mijn eerste van vier beklimmingen van ‘s werelds zwaarste klim, de Taiwan KOM.

De 105 kilometer lange beklimming start op zeeniveau en brengt je via hellingen van tot wel 27 procent naar een hoogte van 3275 meter. Een weldenkende fietser zou het een knappe prestatie vinden om de klauterpartij één keer in z’n leven te volbrengen. Uiteraard was ik dus vroeger naar Taiwan gevlogen om de klim vier keer na elkaar te doen, non-stop... De eerste drie beklimmingen vóór de Taiwan KOM-race, en de laatste als onderdeel van de race zelf. De cijfers zijn huiveringwekkend: ruim 700 kilometer met 15.000 hoogtemeters. Met andere woorden: de hoogte van Mount Everest plus nog eens 6000 meter. Deze uitdaging prijkt al bovenaan mijn bucketlist sinds ik bijna drie jaar geleden mijn gewone 9-tot-5-baan opzegde om mijn passie te volgen en ‘s werelds meest extreme langeafstandsfietser te worden.

Een weldenkende fietser zou het een knappe prestatie vinden om de klauterpartij één keer in z’n leven te volbrengen. Uiteraard was ik dus vroeger naar Taiwan gevlogen om de klim vier keer na elkaar te doen, non-stop...
Jack Thompson
Jackultracyclist
Jack Thompson

Ik keek naar de grijze weg en de grijze lucht die dreigend in de verte hangt. De wegwerkers zeggen dat de weg gesloten is na een aardverschuiving en dat het verkeer elk uur slechts tien minuten wordt doorgelaten. Verwoed begin ik te rekenen: Een vertraging van twee uur per beklimming (in het beste geval) kan mijn uitdaging serieus in gevaar brengen. Ik kijk op naar het zware wolkendek en besef dat ook de weergoden me gunstig gezind moeten zijn en dat verder alles volgens plan moet gaan... De weersvoorspellingen zijn somber, met onophoudelijke regen de volgende 48 uur. In mijn voorbereiding heb ik twee schema’s gemaakt: eentje voor nat weer en een voor droog weer. Volgens het schema voor nat weer moet ik zes uur eerder vertrekken om de tijd die ik zal verliezen in de afdalingen goed te maken.

Eén verkeerde manoeuvre of een verkeerde inschatting op het natte wegdek en ik lig honderden meters dieper in een ravijn. Gezien de voorspellingen hebben we natuurlijk het schema voor nat weer gekozen.

Jack Thompson

Ik sluit mijn ogen en adem de frisse lucht diep in. Ik weet dat ik op een smalle bergweg diep in de Taiwanese jungle sta, maar de vochtige lucht en de geur van bladeren brengen me tot rust. Ik besluit te vertrouwen op de stabiliteit van de berg en klim in het busje. “We zitten klem op de flank van een nieuw hoogtepunt,” grap ik. We lachen zenuwachtig en proberen niet te denken aan de gevolgen van dit oponthoud. “Geen zorgen,” stel ik iedereen gerust. “We zien het wel.”

Mijn vertrouwen wordt beloond en al gauw ben ik weer aan het klimmen. De rest van de eerste beklimming verloopt vlot en om 15.30 uur sta ik op de bergtop neer te kijken op de kringelende wolken onder me. De lucht is anders: koel en verfrissend. Ik zuig mijn longen vol met zuurstofarme lucht en neem voorlopig afscheid van het uitzicht. Ik ben zo terug, hou ik mezelf voor wanneer ik de eerste keer aan de steile afdaling begin.

Jack Thompson

De zon is net onder wanneer ik drie uur later de voet bereik. Geheel in lijn met de romantische sfeer geniet ik van een diner in een 7-Eleven die tegen de berg aanleunt. Spaghetti bolognese, een boterham met pindakaas, een Snickers en kokoswater. Voeding is van groot belang in een onderneming als deze; ik heb er op voorhand dan ook veel aandacht aan besteed. Met mijn voedingsdeskundige heb ik uitgebreid besproken hoe ik tijdens de gehele rit energie kan blijven tanken zonder mijn eetlust te verliezen als gevolg van een overvloed aan suiker. Het plan is om 90 gram koolhydraten per uur te eten. Bergop neem ik zoete, suikerrijke dingen en bergaf schakel ik over op hartig voedsel, maar ook dan blijf ik 90 gram koolhydraten per uur eten zodat mijn brandstoftank niet leegloopt. Het is belangrijk om aan de voet van de klim te komen met voldoende energie om meteen weer te beginnen met klimmen.

De tweede klim verloopt zonder problemen. De wegblokkade is opgeheven en ik rij zonder pauzes helemaal tot de top.

Jack Thompson

Commander

Futuristisch vormgegeven sportbril met een brede lens.

Daar kom ik aan om twee uur ‘s nachts, nog niet eens halverwege, met toch al 315 kilometer op de teller. De wind is fel aangetrokken. Bij een strakke bries van 55 km/u en vriestemperaturen begin ik te rillen. Ik wil zo snel mogelijk opnieuw bergaf, weg uit dit open landschap. Ik trek mijn winterlaagjes aan tegen de windvlagen en koude lucht en begin de afdaling.

Daar aangekomen maak ik rechtsomkeer en begin ik meteen weer te klimmen. De opkomende zon werpt lange schaduwen over de Taroko-kloof en geeft me nieuwe energie. Nog maar eens verwonder ik me over het prachtige en tegelijk ruige landschap. Aan het begin van de derde klim realiseer ik me dat de weergoden me inderdaad gunstig gezind zijn. Ik heb nog geen druppel regen gevoeld en het ziet ernaar uit dat dat zo zal blijven. We lopen 5 uur voor op het schema en ik denk: als ik eventjes harder duw, kan ik voor de wedstrijd nog een vierde keer de berg op... Misschien loop ik te hard van stapel en zou ik me beter aan het oorspronkelijke plan houden. Ik heb 420 kilometer gereden en nog 340 km te gaan.

Jack Thompson

Met de filmploeg in mijn spoor besluit ik mijn aandacht te richten op het voltooien van de derde beklimming. Volgens de voorspellingen wordt het later op de dag slecht weer en het heeft geen zin om me voor de wedstrijd aan een vierde beklimming te wagen. Waar ik de energie vandaan haal, is me een raadsel, maar in een zucht ga ik de berg op en af. Is het de mentale grens die ik halverwege overschreden heb? Het stiekeme verlangen om voor de race een vierde keer de berg op te rijden? Hoe dan ook ga ik steeds sneller klimmen, ondanks de enorme vermoeidheid in mijn benen. Terug beneden is het nog acht uur tot de wedstrijd. De benen voelen opnieuw goed, maar het begint te regenen en in de verte horen we donder. We maken de moeilijke beslissing om te rusten, een paar stevige maaltijden te verorberen en de wedstrijd voor te bereiden.

Jack Thompson

Het startschot klinkt en meteen ontstaat een chaos van meer dan zeshonderd renners. De eerste 18 kilometer van de KOM zijn een opwarmertje en bestaan uit relatief vlakke kustwegen, tot de afslag aan de brug van de Taroko-kloof. Zoals in elke ‘race’ proberen de renners rond me op te schuiven en het peloton achter zich te laten, in plaats van energie te sparen voor de steile hellingen die ons te wachten staan. Valpartijen zijn niet te vermijden en er worden verwijten heen en weer geslingerd. Ik rijd behoedzaam. Ik wil vooral de top bereike en een valpartij of mechanisch defect zou catastrofaal zijn.

Jack Thompson

Naarmate de klim steiler wordt, ga ik voorbij veel van de renners die als een raket van start zijn gegaan. Ik put energie uit de wedstrijd. Ik blijf gedurende bijna de hele beklimming nerveus, beducht op mechanische problemen en een keur van andere rampscenario’s, maar tegelijk ben ik erg opgewonden.

Het avontuur zit er bijna op, besef ik. Ik heb iets unieks gedaan waarvan mensen me zeiden dat het onmogelijk zou zijn. Voor ik er erg in heb, bereik ik de steile hellingen van de laatste 10 kilometer. Stijgingspercentages van ruim 20 procent zijn de norm hier en dit stuk alleen is goed voor bijna 20 procent van de totale klimtijd. Ik ga voorbij ‘renners’ die met hun fiets aan de hand naar boven stappen. Ik adem de berglucht diep in en denk aan de aardverschuiving van de eerste beklimming. Opnieuw daalt een golf van rust op me neer. Nogmaals stel ik mijn vertrouwen in de berg en vervolg de beklimming.

Jack Thompson
Dan rijden we een twaalftal kilometer naar beneden naar een rustige bar en zetten onze tanden in de heerlijkste varkensvleesballetjes ooit.
Jack Thompson
Jackultracyclist

Op de top aangekomen is mijn vader de eerste persoon die ik zie. Dan volgt de filmploeg. Ik schud mijn pa de hand en kijk in zijn ogen. Even zeggen we niets. Onze missie is voltooid en ik kan een van mijn grootste doelen afvinken. Ik voel me goed en drijf op de energie van de prestatie die we net geleverd hebben. We praten wat na over de wedstrijd, de moeilijke stukken, de valpartijen in het begin, en de gevaarlijke stroken. Dan rijden we een twaalftal kilometer naar beneden naar een rustige bar en zetten onze tanden in de heerlijkste varkensvleesballetjes ooit. Met mijn uitdaging achter de rug hoef ik me geen zorgen meer te maken over sportvoeding. Volgende missie: herstellen en bijtanken.

Drie uur later, in het hotel, krijg ik een onweerstaanbare drang naar bubbelthee. Ik heb nog niet eens gedoucht en mijn smaakpapillen schreeuwen om de gesuikerde Taiwanese lekkernij. Samen met mijn vader, de fotograaf en de cameraman steek ik de straat over en ga ik de dichtstbijzijnde bar binnen. We zijn al 40 uur wakker en redelijk uitgeput. Alleen adrenaline houdt ons nog overeind. Langzaam dringt het tot me door wat ik gepresteerd heb. Bij het eerste slokje voel ik een golf van blijdschap. Ik had mezelf geestelijk klaargestoomd voor een moeilijke uitdaging en die heb ik gekregen, maar tegelijk weet ik dat ik tot meer in staat ben. Ik begin dan ook meteen te denken aan mijn volgende missie. Op dit moment, terwijl mijn telefoon roodgloeiend staat van alle berichten van vrienden, familie en renners van over heel de wereld, weet ik dat mijn leven op het juiste pad zit. Ik wil anderen inspireren om zichzelf te pushen en aan te zetten tot prestaties waar ze zelf van staan te kijken.

In 2019 ga ik mijn volgende extreme uitdaging aan. Ook deze keer hebben mensen me verzekerd dat het onmogelijk is, en ook deze keer kijk ik ernaar uit hun ongelijk te bewijzen.