Wanty-Gobert Cycling Team

16th March 2019 - tagged: Sportbrillen Helmen road
Wanty-Gobert Cycling Team

Wanty-Gobert Cycling Team

16th March 2019 - tagged: Sportbrillen Helmen road

Voorbereiden op de koers

TEKST / BAS TOOMS | FOTOGRAFIE / CAPTUREDNL

Wie door het glooiende landschap van Oost-Vlaanderen koerst en zich een weg baant over de kasseistroken door pittoreske dorpjes, voelt de wielergeschiedenis die hier is geschreven. Ergens tussen deze schilderachtige scenes ontkom je niet aan een bezoek van Geraardsbergen. Daar vind je Dé Muur en aan de rand van het plaatsje tref je het huis van eenzelfde instituut binnen de Vlaamse wielerrij: Wanty-Gobert-ploegleider Hilaire Van der Schueren (71).

Vandaag volgen we deze Pro Continentale-wielerformatie tijdens de verkenning van de voorjaarsklassieker Omloop Het Nieuwsblad. De jonge renners verzamelen zich op deze zonovergoten dag bij het huis van Van Der Schueren en worden warm onthaald door de ploegleider en zijn vrouw, Betty. Zij runt de keuken en voorziet iedereen in lekkernijen en koffie.

Ik ben misschien van de oude stempel, maar stilzitten doe ik niet. Ik voel me 40.
Hilaire Van der Schueren
Ploegleider
Hilaire Van der Schueren

Wanneer Van der Schueren neerploft in een zwartlederen fauteuil in de woonkamer, komen renners, ‘zijn kleinkinderen’, even aan de stoel staan. Als een pater familias laat hij de renners wat dingen op zijn telefoon zien. De 71-jarige gaat met zijn tijd mee. Strava, Twitter, noem het op en hij volgt het. “Ik ben misschien van de oude stempel, maar stilzitten doe ik niet. Ik voel me 40.”

Wanty- Gobert is geen ploeg als een andere. "We zijn een familieploeg.” En die sfeer hangt er ook.

Wanty-Gobert Cycling Team

De voorjaarsklassieker keerde terug naar de Muur van Geraardsbergen. De Omloop was volgens de organisatie toe aan verandering. De aandacht gaat in de finale nu uit naar het iconische duo Muur van Geraardsbergen-Bosberg.

Prachtig, vindt de ploegleider. Maar deze veranderingen betekenen veel voor het team. Daarom is hij er vandaag maar druk mee. “We gaan vooral kijken naar waar de mogelijkheden liggen om naar voren te rijden en wat voor effect de wind heeft op bepaalde stukken.”

Het doel voor dit seizoen is simpel, zegt Van der Schueren: opnieuw de Europe Tour winnen. "De eerste twee plaatsen geven vanaf 2020 recht op deelname aan alle wedstrijden in de World Tour. Zo kunnen we naast de Tour nog een grote ronde rijden, zoals de Vuelta. We willen blijven groeien, maar nog niet naar World Tour-niveau. Dat brengt te veel met zich mee voor een kleine ploeg als die van ons."

Wanty-Gobert Cycling Team

“Een, twee, drie…“ Van der Schueren telt zijn renners terwijl hij druk heen en weer beent door zijn interieur. Van der Schueren verdwijnt naar buiten. Tegen de achtergrond van een afgehakte boom, omringt door die kleine krukjes in de vorm van paddenstoelen, gaat Van der Schueren de hoek om. Enkele tellen later zwaait de deur open. “Elf! We gaan!”

Van der Schueren verruilt zijn zwarte zetel voor één waar hij zich net zo comfortabel in voelt: de bestuurdersstoel van de volgwagen. Als zeventigplusser mocht hij eigenlijk niet meer achter het stuur kruipen in Belgische koersen, maar dankzij een reglementswijziging kan hij toch probleemloos aan zijn veertigste seizoen bij de profs starten. "Het is simpel: je kan autorijden of je kan het niet."

Hilaire Van der Schueren

De wielen van de grote blauwe teambus beginnen met draaien, drie volgwagens volgepakt met proviand, teamleden en pers schieten erachteraan. Ze bewegen zich door de smalle straten met goede snelheid en veel souplesse. Met zulke snelheid dat je je afvraagt hoe dit mogelijk is in dit knusse gedeelte van de woonplaats van Van der Schueren.

Het antwoord laat niet lang op zich wachten en verschijnt in de vorm van een man op een Wanty-blauwe scooter die met zijn armen gespreid het verkeer tegenhoudt totdat de stoet voorbij getrokken is.

Zijn scooter is versierd met stickers van het team, hijzelf is gehesen in Wanty-shirt. Een matchende helm complimenteert zijn outfit. Tussen zijn benen, door een elastiek aan zijn stuur verbonden, staat er een opgerolde vlag.

Zijn naam is Luc, Luc Spandoek. Hij is de mascotte. Inmiddels schiet Luc weer voorbij op zijn blauwe racemonster. Op naar de volgende kruising.

Luc Spandoek
Wanty-Gobert Cycling Team

Eenmaal aan het begin van de verkenningsroute, komt het team in vol ornaat de bus uit. Op ieders neus de nieuwste BBB-bril, de Commander, die vandaag zijn geleverd.

Waar het team net de Icarus-helm heeft opgezet, doet Spandoek Luc zijn helm af. Onder alle Wanty-versieringen komt een man van middelbare leeftijd tevoorschijn: Luc van Steenberge. “Even bijkletsen met de teamleden.” Hij volgt het team al jaren en sinds zijn dorpsgenoot Van der Schueren er aan het roer staat, is hij gepromoveerd tot mascotte.

Luc Spandoek
Luc Spandoek

Op dit soort dagen gaat hij mee met het team, eigenlijk met alle klassiekers in België. Hij rijdt voor het team uit, probeert wegen af te zetten en ontrolt zo af en toe zijn spandoek om het team toe te juichen. Tijdens koersdagen racet hij tussen punten om dat meermaals te doen. “Ik neem er al mijn vakantiedagen voor op.” Wat hij daarvoor terugkrijgt? “Goed contact met de renners en een shirtje.”

De fietsen worden van de volgwagens gehaald en Van der Schueren telt zijn mannen weer. “Elf! We gaan!”

Frederik Backaert
Dit is echt stukken beter dan wat ik gewend ben. Het is fijn dat je een groot vizier hebt en hij is hartstikke licht.
Frederik Backaert
Renner

De gele bordjes van de organisatie sturen ons door Belgische dorpjes waar de tijd stil lijkt te staan. De wegen idem dito. Elk dorpje betekent een nieuwe kasseienstrook. Ergens tussen de weilanden onder Gent komt de stoet tot stilstand.

“Waar zijn die wafels?!” Renner Frederik Backaert is bezig lucht uit zijn banden te laten lopen, terwijl er teamgenoten met wafels en nieuwe bidons langs komen lopen. De 6 bar die in de banden van de meeste renners zit, blijkt bij de eerste plaspauze en teambespreking nog te veel.

Eenmaal voorzien van versnaperingen, haalt Backaert de Commander eens van zijn neus. Het is zijn eerste kennismaking met deze bril. “Dit is echt stukken beter dan wat ik gewend ben. Het is fijn dat je een groot vizier hebt en hij is hartstikke licht.”

Met een halve wafel in zijn mond stapt hij weer op de fiets. Het bekende “we gaan!” van de ploegleider heeft geklonken.

Commander

Command the roads

Zo gaat het de volledige 120 kilometer van de verkenning. Tot de finale. Daarin wordt gedemarreerd en probeert iedereen zijn kans te grijpen, net voor de sloper van deze verkenning: De muur van Geraardsbergen.

De beklimming van deze kasseiweg op de Oudenbenberg is met korte stukken tegen de 20 procent. Mooi, maar het zijn vooral de kasseien, de esthetiek en de prachtige kapel op de top die deze beklimming tot een monument voor Vlamingen maken. De kasseien zijn als een soort haaientanden geplaatst, en daardoor vormen deze een grillige trap die alleen is te overleven op hoge snelheid.

In een rap tempo schiet iedereen naar boven. Het is alsof de heren de spaghetti van Betty al kunnen ruiken. Dat is namelijk vaste prik bij de voorbereiding van de eerste klassieker. De vrouw des huizes, die vroeger een restaurant runde, serveert in jeugdhonk Van der Schueren een driegangenmenu bestaande uit soep, gevolgd door spaghetti bolognese en een versgebakken rijstevlaai. Het ontbreekt niemand aan iets.

Wanty-Gobert Cycling Team
De wielerrij en het boerenleven, die werelden zijn zo mooi…. Ik ben een gelukkig man.
Hilaire Van der Schueren
Ploegleider

Van der Schueren is in geen velden of wegen te bekennen. Eenmaal aangeschoven voor een bord pasta, vertelt hij over zijn andere passie. “Als ik niet met de wielerrij bezig ben, werk ik op de boerderij. Ik heb twintig vleeskoeien en een stuk grond.” Waar blauwwit de kleuren van Wanty zijn, is Belgisch witblauw het koeienras dat hij houdt op zijn boerderij op een paar kilometer rijden.

“De wielerrij en het boerenleven, die werelden zijn zo mooi…. Ik ben een gelukkig man.”

Hilaire Van der Schueren